Nauka zawodu

Do II Wojny Światowej umiejętności budowlane zdobywano, pracując przez 3 lata w charakterze pracowników najemnych u murarzy prowadzących samodzielne prace budowlane. Ponieważ samodzielnych murarzy było w Oleśnicy kilku, większość młodych chłopców zdobywała fach murarski, pracując jako pomocnicy w firmie Siemińskiego. Praktyka pomocnika polegała na noszeniu wapna w „tragach”, cegieł w „koziołkach” i przygotowaniu zaprawy. Gdy naniósł odpowiednią ilość materiału, wtedy przyglądał się pracy murarzy i próbował robić takie roboty, jakie polecał mu „podmajstrzy”. „Podmajstrzy” pokazywał jak daną czynność wykonywać. On też mówił pomocnikom czy dobrze ją wykonuje, czy też nie. Po upływie 3 lat Siemiński kazał pomocnikowi kupić sobie kielnię, poziomnicę, młotek rajbówkę, pacę, i wykonywać prace przynależne pełnowartościowemu murarzom tj. murowanie i tynkowanie.

Po II Wojnie Światowej zaczęto od murarzy wymagać urzędowych uprawnień budowlanych, zdobytych na egzaminach w Izbie Rzemieślniczej w Kielcach. Tam murarze, oleśniccy zdawali egzaminy czeladnicze i mistrzowskie. Ze   względu   na   dużą   liczbę   murarzy  w  środowisku   oleśnickim Stanisław (syn przedsiębiorcy Antoniego) w latach 60-tych,  z ramienia Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Busku-Zdroju, zaczął prowadzić kursy murarskie w miejscowej szkole podstawowej. Pierwszy kurs odbył się zimą 1963 roku. Uczestniczyło w nim 36 rzemieślników. Antoni Siemiński wykładał technologię budownictwa, Marian Gądek - rachunki, Remigiusz Maj - korespondencję, a Wacław Rogala kierował całością. Z początkiem lat 70-łych organizacją kursów zajął się Antoni Siemiński (wnuk Antoniego) późniejszy członek Zarządu Izby Rzemieślniczej w Kielcach. Były to kursy 3 miesięczne prowadzone w 2 grupach - jedna to kurs czeladniczy, druga mistrzowska. Kursy organizowane za pośrednictwem ZDZ Busko-Zdrój, a kierownikami i zarazem wykładowcami przedmiotów ogólnokształcących byli kolejni dyrektorzy szkoły, gdzie odbywały się zajęcia teoretyczne tj . Panowie: Wacław Rogala, Marian Gądek, Remigiusz Maj i Tadeusz Mrożek. Zajęcia z rysunku budowlanego prowadził Zdzisław Baran, a z technologii materiałów - Antoni Siemiński. Na egzamin końcowy kursu przyjeżdżała komisja z Izby Rzemieślniczej w Kielcach, głównie inżynierowie: Andrzej Kaczmarczyk, Stanisław Sieczkowski i Lucjan Rózik.
Egzamin praktyczny odbywał się przed egzaminem teoretycznym w miejscach wyznaczonych przez kierownictwo kursu. W ten sposób postawiono, zniszczoną po pożarze stodołę na ul. Zwierzyniec, wykonano roboty wykończeniowe w budynku „Agronomówki", wykonano elewację Szkoły Podstawowej w Oleśnicy, Domu Nauczyciela w Oleśnicy i Strzelcach, Domu Strażaka w Strzelcach, Biura (gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska" i pawilonów handlowych przy ul. Rynek w Oleśnicy, wykonano tynki wewnętrzne w Domach Strażaka w Oleśnicy i Pieczonogach, zaimpregnowano wieżę dachową w Domu Rzemiosła w Busku-Zdroju oraz wielokrotnie malowano pomieszczenia dydaktyczne w szkoły.
W tym okresie wydano około dwa tysiące świadectw kwalifikacyjnych, czeladniczych i mistrzowskich. To, bez wątpienia, wielki wkład w życie mieszkańców Oleśnicy.