OSP, Ośrodek Zdrowia oraz Szkoły

W dniu 10 listopada 1946 roku Stowarzyszenie OSP funduje obraz Marii Panny Wniebowziętej do ołtarza głównego Kościoła Parafialnego namalowanego przez Stanisława Leszczyńskiego. 28 września 1947 roku mieszkańcy fundują sztandar , którego głównym elementem jest orzeł w koronie godło naszego kraju.
Do roku 1942 w miejscu budowy Remizy stał dom drewniany, którego właścicielem był Aute Pokoik. Hitlerowcy wywieźli całą rodzinę do Oświęcimia. Opuszczony dom , decyzją wójta, zajął felczer rodem z Ukrainy, sprowadzony ze Staszowa. Był pospolitym pijakiem. Aute mieszkał długo. W1945 roku rozebrano dom dzieląc między siebie odzyskane materiały.

13 czerwca 1948 roku przystąpiono do budowy w Rynku, na placu pożydowskim połączonym z gruntem osadzkim, murowanej remizy strażackiej wg. projektu budowlanego Antoniego Siemińskiego i pod jego nadzorem.
Budowa Domu Strażaka wykonywana była zarówno przez strażaków, jak i mieszkańców, którzy za sześć odpracowanych dniówek. Przy budowie mieli prawo wmurować cegłę w ścianę frontową z wyrytym na niej swoim nazwiskiem. Obecnie budynek jest otynkowany. Przez wiele łat mieściło się w nim kino, „Przebój”, kierowane przez nauczy ciem i wychowawcę Łukasza Gądką (1899-1987).
Na sąsiednim placu Spółdzielnia (Budowlana z Oleśnicy wybudowała biura Gminnej Spółdzielni samopomoc Chłopską".

Społeczeństwo okazało swoją aktywność w staraniach o nowy budynek, szkoły kierowanej od 1951 roku przez  Wacława Rogalę. Swoim uporem i ambicją doprowadził do wybudowania nowego budynku szkoły przy ul. Szkolnej. Gro prac budowlanych wykonali rzemieślnicy, także w ramach praktyk związanych z kursami czeladniczymi i mistrzowskimi. Szkoda, że nieprzychylność ówczesnych władz partyjnych spowodowała odejście Wacława Rogali. W opinii mieszkańców byt dobrym gospodarzem, twardym i sprawiedliwym wychowawcą i nauczycielem.

W 1970 roku Zarząd OSP w Oleśnicy zapoczątkował starania o budowę nowej remizy strażackiej, na placu pozyskanym od Spółdzielni Zdrowia przy ul. Nadstawie. Budowę ukończono 8 lipca 1979 roku. Murarze i słuchacze kursów budowlanych organizowanych w Oleśnicy wybudowali w czynie społecznym remizę strażacką i ośrodek zdrowia. Kierownikiem budowy Ośrodka Zdrowia byt Józef Skórski (1924-1984), zaś rzemieślnikami zatrudnionymi na stale: Stanisław (Głowacki, Antoni Zdziebko, Mieczysław Kołton i inni. Każdy murarz miał przepracować na budowie trzy dniówki. W tym czasie szkoła czyniła starania o nadanie jej imienia Stefana Żeromskiego.

W roku 1972 Zarząd OSP i Izba Rzemieślnicza w Kielcach zakupiła 36 instrumentów muzycznych i powstała orkiestra dęta. Kapelmistrzem został Tadeusz Wróbel ze Staszowa. Brak wsparcia finansowego i próby manipulowania doprowadziły do zawieszenia jej działalności. Dopiero powstanie Spółdzielni Rzemieślniczej w Oleśnicy spowodowało jej reaktywację.
Ogromne pole do popisu, jakie zaczęło się otwierać po zakończeniu wojny, dało szerokie perspektywy pracy nie tylko Antoniemu Siemińskiemu i murarzom z nim związanym, ale także innym, którzy mogli pracować, niezależnie od niego, prywatnie, bądź to w przedsiębiorstwach państwowych.

„Oleśniaki” dziś pracują na budowach nie tylko w kraju, ale także poza jego granicami. Znaczna część tutejszych murarzy związana jest jednak terytorialnie - gdy idzie obszar ich działalności budowlanej - z terenem dawnego powiatu buskiego (do 1950 r. stopnickiego) i obecnego staszowskiego. Wiele bardziej i mniej znanych sklepów, domów towarowych, szkól itp., położonych na Ziemi Buskiej zawdzięcza swe istnienie murarzom oleśnickim.
Tak np Budowlane Przedsiębiorstwo Powiatowe w Busku-Zdroju wzniosło pod kierunkiem mistrza "Wiejski"Dom Towarowy, restaurację „Parterową" i piekarnię mechaniczną w Stopnicy. Do zakładów przemysłowych stawianych przez "Oleśniaków" w ich regionie należy mieszalnia pasz treściwych w Chmielniku (lata 1977-1981).
W 1955 roku , z inicjatywy Jana Malca (był pierwszym prezesem) i Ignacego Plewy powstała Spółdzielnia Budowlana w Oleśnicy. Biuro i magazyny spółdzielni znajdowały się na Księżym placu przy ul. Żeromskiego. Z czasem zatrudniono na stanowisku prezesa Karola Bednarskiego z Borzymowa, a majstrem budowy został Antoni Głowacki. Następnie zatrudniono Władysława Krowińskiego i Czesława Malca. Spółdzielnia wybudowała stolarnię i aptekę w Stopnicy, budynki sanatoryjne w Busku-Zdroju, pracowała w Chmielniku i przy remoncie zabytkowego Ratusza w Staszowie.

Wielkie budowy socjalizmu spowodowały odpływ sity roboczej do ośrodków przemysłowych, a dawna wysłużona kadra odeszła na renty i emerytury, co spowodowało przeniesienie spółdzielni do Staszowa.
Panowie Krowiński i Bednarski odeszli na renty, Czesław Malec objął stanowisko inspektora nadzoru w Busku-Zdroju. Nastąpiło kolejne przekształcenie ze Spółdzielni Budowlanej w Staszowie w „BUDOMONT” Staszów.
W 1961 r. było w Oleśnicy ok. 400 murarzy, zaś w końcu lat 70-ch liczba ich przekroczyła 700 osób. Duży popyt na roboty budowlane wpłynął na liczne pojawienie się ich w okolicznych wsiach po ostatniej wojnie.
W gminie oleśnickiej do wsi licznie zamieszkałych przez murarzy należą: Pieczonogi, Sufczyce, Kępie i Wojnów, natomiast w Borzymowie mieszka kilkudziesięciu blacharzy.