Spółdzielnia Rzemieślnicza w Oleśnicy (rok założenia 1988)

Rzeczywistość gospodarcza drugiej połowy lat 80-tych ubiegłego stulecia spowodowała konieczność poszukiwania przez rzemieślników form organizacyjnych dostosowanych do obowiązujących przepisów podatkowych i finansowych. Dodatkowo weszły w życie znowelizowane zasady rozliczania robót budowlanych oparte na Katalogach Nakładów Rzeczowych (KNR). Nowego znaczenia zaczęły nabierać organizacje spółdzielnie.
Istniejące już Spółdzielnie Rzemieślnicze w Busku-Zdroju i Staszowie szybko się rozwijały, co w końcu lat 80-tych doprowadzić do ich niewydolności organizacyjnej i mnożenia konfliktów między uprzywilejowanymi grupami skupionymi wokół zarządów, a szeregowymi członkami.

W tym czasie materiały budowlane były towarem deficytowym podlegającym, rozdzielnictwu na różnych szczeblach. Istniał dobry rynek zleceń na roboty budowlane szczególnie te realizowane z własnego materiału. Właśnie starania o najlepsze zlecenia były źródłem konfliktów.

Sytuacja ta doprowadziła do powstania grupy inicjatywnej, której celem było założenie spółdzielni w Oleśnicy. Na jej czele stanął Józef Augustyn (1929-1997), doświadczony rzemieślnik członek Rady Nadzorczej Spółdzielni Rzemieślniczej w Busku-Zdroju oraz Stanisław Skórski (ur.l959r.) przedstawiciel młodego pokolenia.
W listopadzie 1987 roku zaproponowali (Grzegorzowi Piątkowskiemu-inżynierowi budownictwa lądowego, pracującemu w Kielcach - zorganizowanie spółdzielni i objęcie funkcji dyrektora. Posadę Głównego Księgowego zaproponowano inż. Teresie Poniewierskiej , zatrudnionej wówczas w Banku Spółdzielczym w Oleśnicy.

Ostatecznie członkami -założycielami byli:
Marian Ambroży, Stanisław Ambroży, Kazimierz Ambroży, Józef Augustyn, Józef Cepil, Zbigniew Dziedzic, Wiesław Furman, Lucjan Golba, Kazimierz Jakubowski, Edward Lalewicz, Zbigniew Lalewicz, Józef Kosałka Marian Poniewierski, Zbigniew Ratusznik, Marian Strzelecki, Stanisław Skórski, Marian Skórski, Edward Widawski.

W grudniu 1988 roku spółdzielnia liczyła 49 członków. 24 stycznia 1988wku odbyto się pierwsze posiedzenie Rady Spółdzielni w składzie: Józef Augustyn - Przewodniczący, Marian Ambroży  - Z-a Przewodniczącego , Poniewierski Stanisław s. Romana -Sekretarz oraz członkowie: Józef Kosałka, Edward Poniewierski i Marian Skórski. Wybrano Zarząd w składzie:
Stanisław Ambroży - Prezes
Zbigniew Ratusznik, - Z-ca Prezesa
Stanisław Skórski – Z-a Prezesa
Określono wysokość wpisowego i udziałów członkowskich. Podjęto pierwszą uchwalę nr 1/88 w sprawie zrzeszenia w Izbie Rzemieślniczej w Kielcach. W dniu 31 stycznia 1988 roku Zarząd, uchwalą nr 1/88 ustanowił pełnomocników w osobach: Grzegorz Piątkowski - Dyrektor Spółdzielni, Teresa Poniewierska -Głowna Księgowa Spółdzielni, którzy przygotowali projekt Statutu Spółdzielni i dokumenty rejestracyjne.

Dnia 15 lutego 1988 roku Spółdzielnia Rzemieślnicza w Oleśnicy rozpoczęła działalność.

Pierwszą siedzibą spółdzielni był budynek, przy ulicy Żeromskiego 52 będący własnością Pana Mieczysława Dzidowskiego , rzemieślnika mieszkającego w Tarnowie. Prace remontowe wykonali bezpłatnie członkowie. Na pokrycie kosztów rozpoczęcia działalności zebrali pieniądze. Biuro Spółdzielni koncentrowało się na przygotowaniu dokumentów niezbędnych do zarejestrowania i rozpoczęcia działalności spółdzielni jako podmiotu gospodarczego.
W tym okresie pomocą i wsparciem służył nam Pan Edward Malec – członek Zarządu Izby Rzemieślniczej w Kielcach, urodzony w Oleśnicy i z nią związany przez całe swoje życie. W dniu 26 marca 1988 roku uczestniczył we wspólnym posiedzeniu  Rady  Zarządu na którym omawiano problemy związane z działalnością nowej spółdzielni
Życzliwej pomocy udzielał nam także Prezes Spółdzielni Rzemieślniczej w Staszowie Pan Stanisław Jastrząb. Wiedza zdobyta w tym okresie procentowała w procesie organizacji i funkcjonowania spółdzielni
9 kwietnia 1988 roku Rada zadecydowała o kupnie, na potrzeby spółdzielni, samochodu dostawczego. Środki na jego zakup pochodziły z nie oprocentowanej pożyczki udzielonej przez rzemieślników. Ostatecznie zakupiono samochód Żuk w grudniu, na przetargu fabrycznym w Lublinie.

Na mocy uchwały Rady z dnia 9 kwietnia 1988 roku spółdzielnia przystąpiła do Hurtowni Zaopatrzenia Rzemiosła w Kielcach, zostając jej udziałowcem, a 28 maja 1988 roku do Centralnego Związku Rzemiosła.
11 czerwca 1989 roku "Walne Zgromadzenie członków podsumowało rok działalności zamykający się wynikiem: zysk brutto +6.692,230 zł. Odpowiedzi na pytanie, co stanowiło o sukcesie tego przedsięwzięcia, należy szukać w atmosferze tamtych dni, w koleżeństwie, bezinteresowności i pracowitości. To była nasza codzienność.
Rok 1992 był dla spółdzielni przełomowy. Wtedy to zapoczątkowano współpracę z kontrahentami w Niemczech i jako jedyna spółdzielnia rzemieślnicza w kraju, prowadziła „eksport” usług budowlanych wykonywanych przez rzemieślników. W lutym tego roku rozpoczęto starania o rozpoczęcie budowy Domu Rzemiosła w Oleśnicy przy ul. Nadstawie 26B. Inwestycję zrealizował Zakład Remontowo - Budowlany Stanisława Skórskiego.
Spółdzielnia, w 1993 roku, skierowała do sądu pierwsze pozwy skierowane przeciwko niesumiennym partnerom gospodarczym, którzy nie płacili za wykonane roboty. Proceder ten stał się plagą początku nowego wieku i nadal skutecznie paraliżuje życie gospodarcze.

Rzemieślnicy - członkowie spółdzielni - Byli wykonawcami, między innymi, Świętokrzyskiego Centrum Onkologii w Kielcach, 30.000 m2, elewacji budynków mieszkalnych Spółdzielni Budownictwa Mieszkalnego „Łucznik” w Radomiu, 6.000 m, elewacji w budynkach Tarnobrzeskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, 11.850 m2, elewacji w 26 budynkach Spółdzielni Mieszkaniowej ,Siarkowiec" w Tarnobrzegu, 18.500m elewacji dla Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Rakowiec ", robót budowlanych dla Politechniki Radomskiej, dla „KPBP – BICK” S.A. oraz robót wykończeniowych w obiektach sportowych w Nowinach-Sitkówce k. Kielc, Polkowicach i Wołoszynie.

Znaczenie Spółdzielni w życiu społecznym i gospodarczym gminy jest nadal bardzo duże. Stanowi ona źródło promocji miejscowości, miejsce pracy i podmiot dostarczający skarbowi państwa i administracji lokalnej dochody w postaci różnych opłat i podatków. Właśnie rzemiosło tworzy najtańsze miejsca pracy i generuje dochody w różnych obszarach.

W 15-letniej historii spółdzielnia miała przeszło dziewięćdziesięciu członków - właścicieli zakładów rzemieślniczych - z których każdy dawał zatrudnienie średnio czterem osobom. Oznacza to, że blisko czterysta osób czerpało dochody z jej istnienia. Dodajmy do tego ilość wyszkolonych pracowników, zdobyte kwalifikacje czeladnicze i mistrzowskie, uprawnienia dozorowe (UDT), szkolenia BHP, certyfikaty itp., to otrzymamy obraz prężnego przedsiębiorstwa, funkcjonującego w oparciu o zasady rynkowe, bez dotacji, z minimalną ilością pracowników etatowych.

Źródło: Grzegorz Piątkowski

Wydane z okazji
15-lecia Spółdzielni Rzemieślniczej w Oleśnicy
w lutym 2003 roku.